Tadeusz Iskierka “Łeba” 1950 r.

Akwarela na papierze, sygnowana datowana i opisana p. d. “Łeba TIskierka 7.50”.

Wymiary w ramie: 51x65 cm (34x48 cm)

Tadeusz Iskierka (Moskwa 1917 - 1990 Warszawa) – polski architekt i nauczyciel akademicki. Urodził się w Moskwie, dokąd podczas I wojny światowej jego rodzina tymczasowo przeniosła się z Warszawy. Zaraz po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 Iskierkowie powrócili do Warszawy i zamieszkali na Woli. W latach 1925–1931 uczęszczał do szkoły powszechnej przy ul. Żelaznej. Następnie uczył się w Państwowej Szkole Średniej Technicznej Kolejowej przy ul. Chmielnej 88/90 i przez rok w Gimnazjum dla Dorosłych przy ul. Złotej. W 1936 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W tym samym czasie uczęszczał do Szkoły Sztuk Pięknych im. W. Gersona. W 1939 wyjechał do Belgradu i odbył tam praktykę budowlaną. Podczas okupacji niemieckiej Polski od jej początków do wybuchu powstania warszawskiego w 1944, w którym wziął udział, kontynuował studia konspiracyjne na PW. Jednocześnie przed powstaniem pracował w biurze Zakładów Ceramicznych „Pustelnik”. Studia ukończył już po wojnie w 1947. W późniejszym okresie został pracownikiem naukowym i wykładowcą na PW. Jeszcze w lutym 1945 podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy. Był projektantem w Wydziale Urbanistyki. Przystąpił także do złożonego z architektów BOS zespołu projektowego „Pingwiny”. Był współtwórcą projektu szkoły typowej, który został wykorzystany przy budowie tzw. szkół tysiąclecia. Oprócz działalności architektonicznej zajmował się malarstwem. Jego akwarele przedstawiające architekturę Warszawy nierzadko publikowało pismo „Stolica”. Okazjonalnie pisywał w miesięczniku wydawanym przez SARP – „Architektura” Należał do Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP). Był członkiem Oddziału Warszawskiego, w którego zarządzie zasiadał w okresie 1955–1956. Za swoją pracę otrzymał szereg odznaczeń i wyróżnień.

Dostępne: Warszawa, po ustaleniu tel.