Stanisław Daczyński “Przy ognisku”

Olej na desce, sygnowany i datowany p.d. “St. Daczyński 900”.

Wymiary w ramie: 30x35 cm (17x22 cm)

Stanisław Daczyński (Nowy Wiśnicz 1856 -1941 Kraków) – polski malarz i pedagog. W latach 1873–1878 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Od 1881 do 1884 kontynuował naukę pod kierunkiem Jana Matejki. Jego profesorami byli, m.in: Władysław Łuszczkiewicz, Feliks Szynalewski, Florian Cynk, Leopold Löffler, Henryk Grabiński, Izydor Jabłoński. W 1884 roku wystawił w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych szereg swoich prac, m.in. Branki (epizod z najazdów tatarskich w XVII. w.). Dzięki znajomości z Walerianem Krycińskim w 1884 lub 1985 roku znalazł zatrudnienie w Szkole Przemysłu Ceramicznego w Kołomyi jako nauczyciel rysunku. Mieszkając i pracując na Pokuciu, Daczyński malował. W 1887 roku na wystawie sztuki polskiej w Krakowie przyznano mu brązowy medal za prace dekoracyjne. W 1888 roku wraz z Krycińskim wykonał polichromię w greckokatolickiej cerkwi pod wezwaniem św. Mikołaja w Kołomyi. W 1890 roku ożenił się z pochodzącą z Kosowa Stefanią Zajączkowską. Kosów i jego mieszkańcy stali się tematem jego obrazów. W 1897 malarz został nauczycielem etatowym. W 1900 roku powstałe pod nadzorem Daczyńskiego wyroby ceramiczne z Kołomyi prezentowane były na Wystawie Światowej w Paryżu, nagrodzone srebrnym medalem. Po wybuchu I wojny światowej, od 1914–1915 Daczyńscy przebywali w Wiedniu. Do Kołomyi powrócili w grudniu 1915 roku. W 1916 roku Daczyński z żoną wyjechał do Bochni, by uporządkować sprawy majątkowe. Pozostali tam prawdopodobnie do końca lutego 1918 roku, po czym powrócili do Kołomyi. Kolejne lata Daczyńscy spędzili w Zakopanem. W 1923 r przeprowadził się do Krakowa, gdzie zmarł w 1941 roku. Obrazy i prace Daczyńskiego, przedstawiające sceny historyczne, z polowań, rodzajowe, m.in. z Huculszczyzny i Pokucia, a także portrety, znajdują się w zbiorach muzealnych i kolekcjach prywatnych.