Miłosz Kotarbiński "Oczko wodne pod lasem"

Olej na płótnie, sygnowany monogramem wiązanym ld. "MK".

Wymiary w ramie: 60x83 cm (45x68 cm).

Miłosz Kotarbiński (Czemierniki 1854 - 1944 Grodzisk Mazowiecki) – polski malarz, artysta plastyk zajmujący się rysunkiem i malarstwem, śpiewak, krytyk literacki, poeta i kompozytor. W 1909 r. uczestniczył w jury konkursu na pomnik Chopina w Warszawie. Brat Józefa, mąż Ewy Koskowskiej, pianistki, uczennicy Aleksandra Michałowskiego.

Studia odbył w Warszawie u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Od 1875 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu pod kierunkiem Michaiła Clodta i Pawła Czistiakowa. W 1872 otrzymał drugi srebrny medal. W 1878 otrzymał srebrny medal. W 1879 - drugi srebrny medal I stopnia. W roku 1881 otrzymał złoty medal II stopnia za obraz Wulkan Prometeusza, przykuty do skał Kaukazu, omywanych falami, w obecności Siły i Władzy. Akademię ukończył w 1882 z tytułem artysty I klasy za obraz Chory kniaź Pożarski przyjmuje posłów moskiewskich. Potem udał się do Rzymu. Po przyjeździe do Warszawy w 1883, został nauczycielem rysunku i malarstwa w szkołach warszawskich, później profesorem w Miejskiej Szkole Rysunkowej w Warszawie. W latach (1887 - 1891) był kierownikiem artystycznym Tygodnika Ilustrowanego. W 1892 założył prywatną szkołę malarską dla kobiet. W 1905 został profesorem Warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, następnie dyrektorem tej uczelni od 1923. Początkowo zajmował się malarstwem historycznym, później pejzażowym, czasami też malował sceny religijne i fantastyczne. Jego wcześniejsze dzieła wykazują wyraźny wpływ Jana Matejki. Jego obrazy znajdują się w muzeach rosyjskich i galerii w Zagrzebiu, stolicy Chorwacji. W 1929 roku zaprojektował wzór monety jednozłotowej.