Max Brüning “Przy toaletce”

Akwaforta na papierze, sygnowana ołówkiem p.d. “Max Brüning”.

Wymiary w ramie: 62x45 cm (36x22 cm)

Max Brüning (Delitzsch w Saksonii 1887 – 1968 Lindau nad Jeziorem Bodeńskim) – niemiecki malarz, grafik, rytownik; od 1902 uczył się w Akademie für graphische Künste und Buchgewerbe w Lipsku, gdzie od 1907 był uczniem wiedeńskiego prof. Aloisa Kolba i rytownika Petera Palma. W 1912 wyjechał w dłuższą podróż studyjną po południowej i południowo wschodniej Europie oraz Turcji. Następnie kształcił się jeszcze u Franza vov Stucka w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Od 1915 służył w armii bawarskiej jako wojenny korespondent i malarz-dokumentalista. W Cambrai w północnej Francji portretował żołnierzy - jeńców brytyjskich tworząc liczne rysunki i grafiki (Cytadela w Cambrai). Portretował wówczas także księcia Wilhelma von Preusen, któremu udzielał lekcji rysunku. W pierwszych latach po wojnie przebywał w Lipsku, skąd w 1923 przeniósł się do Berlina. W 1935 ożenił się z malarką Victorią Richter, w 1938 oboje zamieszkali w Igls koło Innsbrucka. Wydalony z Austrii jako obywatel niemiecki w 1945 przeniósł się do Lindau nad Jeziorem Bodeńskim. Swoje prace wystawiał od 1910 m. in. w Lipsku, Monachium czy Chemitz. Malował olejno, pastelami, był autorem licznych grafik, często kolorowanych akwarelą. Obok portretów eleganckich dam i osób ze świata polityki, filmu, sportu i sztuki malował też martwe natury, obrazy o tematyce orientalnej (Budda, Portret 13. Dalajlamy) a w późniejszym okresie krajobrazy alpejskie i będące plonem ówczesnych podróży pejzaże hiszpańskie. Był również autorem żartobliwych rysunków erotycznych. Jego twórczość określana jest jako sztuka salonowa połączona z nurtem tzw. nowej rzeczowości (Neue Sachlichkeit) a w późnym okresie także z postimpresjonizmem. Prace artysty przechowywane są, m.in. w zbiorach muzeów Lipska, Monachium, Lindau czy Chemnitz