Franciszek Żmurko “Portret damy w kapeluszu”

Olej na tekturze, sygn. p. d.: „Fran. Żmurko”.

Wymiary w ramie: 48x33,5 cm (34x19 cm)

Franciszek Żmurko (Lwów 1859 - 1910 Warszawa) – polski malarz salonowy. Tematyką jego obrazów były portrety, półakty, głowy kobiet, kompozycje antyczne, scenki egzotyczne, historyczne, religijne i symboliczne. Popularny głównie jako twórca aktów i zmysłowych portretów kobiecych, utrzymanych w ciepłym kolorycie. Był synem Wawrzyńca Żmurki, profesora matematyki na Uniwersytecie Lwowskim. Pierwsze lekcje rysunku pobierał u Franciszka Tepy we Lwowie. W 1876 rozpoczął edukację w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Matejki, następnie wyjechał do Wiednia, gdzie początkowo studiował w Akademii, a później samodzielnie. W październiku 1876 wyjechał do Monachium, gdzie przez pół roku 1877 kształcił się w pracowni Sándora Wagnera (26 X 1876 r. zgłosił się do Techn. Malklasse) na Akademii Sztuk Pięknych. W 1880 zamieszkał w Krakowie. W 1882 osiadł w Warszawie. Swoje prace wystawiał w Salonie Aleksandra Krywulta (1881, 1883), galerii Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1880, 1888, 1894–1895, 1900, 1902) oraz na wystawach międzynarodowych w Paryżu, Londynie, Chicago, San Francisco. Franciszek Żmurko był ceniony nie tylko w Polsce. Inspiracją do jego twórczości były kobiety. Jego obrazami zachwycała się cała Europa, a zamówienia przychodziły nawet z Ameryki. Na jego wystawie pośmiertnej w TZSP (1911) pokazano ponad 150 obrazów.