Alexander Pawlowitz “Przy studni”, 1923 r.

 Olej na płótnie, sygnowany i datowany l.d.: “ALEX R PAWLOWITZ 1923”.

Wymiary w ramie: 62x76 cm (56x70 cm)        

Alexander Pawlowitz (Wiedeń 1884-1964 Wiedeń) był austriackim portrecistą , pejzażystą i malarzem wojennym. Jego talent artystyczny ujawniał się od najmłodszych lat, a Pawlowitz mógł studiować w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych (1902–1907), gdzie był uczniem między innymi Christiana Griepenkerl. W 1912 roku Pawlowitz otrzymał zlecenie od Towarzystwa Białego Krzyża na namalowanie naturalnej wielkości portretu arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga-Este do sali balowej nowo wybudowanego Cesarsko-Królewskiego Uzdrowiska Oficerskiego w Franzensbad. Ukończenie portretu przyciągnęło uwagę mediów, co doprowadziło do kolejnych zamówień ze strony kręgów kościelnych i arystokratycznych w Wiedniu. Zlecono mu stworzenie dużego obrazu przedstawiającego Kongres Eucharystyczny w Wiedniu w 1912 roku, który obecnie znajduje się w zbiorach Katedry Arcybiskupiej i Muzeum Diecezjalnego w Wiedniu. Ponieważ obraz ten zyskał również uznanie w prasie codziennej i u cesarza Franciszka Józefa, jego reputacja jako portrecisty w Wiedniu jeszcze bardziej się umocniła. Na początku I wojny światowej Pawlowitz, ze względu na swój wiek, nie otrzymał jeszcze rozkazu poboru do armii austro-węgierskiej i nawet zorganizował świąteczną wystawę swoich prac w listopadzie 1914 roku. Jednak z powodu ciężkich strat Austro-Węgier w pierwszym roku wojny, możliwość powołania Pawlowitza do służby wojskowej pojawiła się na początku 1915 roku. Złożył więc wniosek o przyjęcie jako artysta wojenny do grupy artystycznej Kwatery Głównej Austro-Węgierskiej Prasy Wojennej, co zostało przyznane 27 grudnia 1915 roku. Pierwsza podróż Pawlowitza jako artysty wojennego zaprowadziła go do Cattaro, gdzie udokumentował kampanię przeciwko Czarnogórze za pomocą rysunków. Po klęsce Czarnogóry kampania armii austro-węgierskiej kontynuowała się bezpośrednio w Albanii, co sprowadziło Pawlowitza do Szkodry pod koniec stycznia 1916 roku. W miarę postępu wojny rysował i malował na froncie wschodnim, głównie w rejonie Buczacza, gdzie Pawlowitz dokumentował wpływ wojny zarówno na infrastrukturę, jak i ludność żydowską. Często znajdował się pod ostrzałem wroga. W listopadzie 1916 roku Pawlowitz zaraził się tyfusem i spędził kilka miesięcy w różnych szpitalach garnizonowych i polowych. Po wyzdrowieniu latem 1917 roku powrócił na front jako artysta w Fürstenthal ( Bukowina). Po zawarciu „Pokoju Chlebowego” w lutym 1918 roku Pawlowitz brał również udział w ofensywie austro-węgierskiej na Odessę (Operacja Garść Ciosów). Pawlowitz wykonał swoje ostatnie rysunki jako artysta wojenny w Czerniowcach we wrześniu 1918 roku. Liczne prace z jego czasów jako artysty wojennego znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Historii Wojskowości w Wiedniu. Działalność artystyczna Aleksandra Pawlowitza po I wojnie światowej jest udokumentowana jedynie częściowo. W 1921 roku przeniósł się do pracowni w Wiedniu-Döbling , a w następnym roku wyjechał na trzy lata do Rumunii , gdzie pracował jako portrecista dla rodziny królewskiej. W latach 1924/25 wykładał w Rumuńskiej Akademii Sztuk Dekoracyjnych jako profesor rysunku postaci, portretu i rysunku reprezentacyjnego. W 1926 roku Pawlowitz powrócił do Wiednia, gdzie aż do śmierci pracował jako pejzażysta, malując motywy z okolic Wiednia. Kontynuował również działalność jako portrecista, ponieważ obrazy z tego okresu wielokrotnie pojawiają się na aukcjach sztuki, zwłaszcza w Dorotheum w Wiedniu.

Dostępne: Warszawa